Separator

Faillissement Ziekenhuis Slotervaart

"Viel het te voorkomen of alleen te genezen?"

Ziekenhuis Slotervaart sluit haar deuren, een dag na het voltrekken van het faillissement. Patiënten worden in allerijl overgeplaatst naar andere ziekenhuizen in de regio. Beelden van verlaten gangen en lege kamers vullen de tv-journalen. Medewerkers zijn geëmotioneerd. Jarenlang hebben ze met hart en ziel gewerkt aan het welzijn van anderen. Nu zijn ze plotsklaps hun baan en veilige haven kwijtgeraakt. Ik heb met ze te doen. Toch denk ik dat dit soort massaontslagen te voorkomen zijn.

Regeren is vooruitzien

De directeur van zorgverzekeraar Zilveren Kruis, een grote geldschieter van het ziekenhuis, vertelde in een recent interview dat de zorgsector al lange tijd verandert. Zorg vindt steeds meer plaats aan huis, of dicht bij de mensen in de buurt. Denk aan de nabijgelegen gezondheidscentra, waar er steeds meer van verschijnen. Deze trend is niet nieuw. Hadden de medewerkers en eindverantwoordelijken van Ziekenhuis Slotervaart dit niet moeten zien aankomen en veel eerder kunnen anticiperen? Zagen we niet dezelfde taferelen bij het faillissement van V&D, Free Record Shop en OAD? Het zijn andere branches, maar ze kennen soortgelijke uitdagingen.

Haal je kop uit het zand

De wereld verandert. Dat staat inmiddels wel vast. Toch lijkt het erop dat we nog steeds onze kop in het zand steken en veranderingen negeren. Ik begrijp die reactie wel. Wij zijn gewoontedieren en willen graag vastigheden. Dat geeft ontspanning en bespaart energie. Als de omgeving (plotsklaps) verandert en je de controle dreigt kwijt te raken, dan komt ons oerinstinct naar boven. Alle alarmbellen gaan af en je lichaam wordt klaargestoomd om zo snel mogelijk weer in controle te komen. De makkelijkste weg is in dat geval natuurlijk de weg terug. Die is immers bekend. De weg terug is echter een doodlopende weg. Daarom moeten we leren omgaan met verandering.

Afscheid van het verleden

In talkshow kwamen een aantal gedupeerde medewerkers aan het woord. Er werd hun een hart onder de riem gestoken: werk genoeg en door de krapte op de arbeidsmarkt hoogstwaarschijnlijk overmorgen alweer aan de slag. Ik snap die goedbedoelde suggesties. Maar zo simpel is het helaas niet. Mensen hebben even tijd nodig om te genezen. Ze willen ruimte om afscheid en afstand te nemen van het verleden en tijd om na te denken over hun toekomst. Zodra men een nieuwe variant van de toekomst visualiseert en deze toekomst omarmt, dan ontstaat er beweging. Niet eerder.

Genezen of voorkomen

Had het leed voorkomen kunnen worden? Ik denk van wel. De werkgever en de medewerker van het ziekenhuis hadden de verantwoordelijkheid om zich te verdiepen in trends en veranderingen in de sector. Zo ontstaat er tijd om eerder te anticiperen. Als er genoeg oog was voor de veranderingen in de wereld, dan was er tijd om na te denken over alternatieven, bijscholing en nieuwe opportunity’s. Dan was het ziekenhuis veel meer in controle geweest. Zo had men met meer ontspanning een stap kunnen zetten in een nieuwe toekomst.

Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Laat het drama rondom het Ziekenhuis Slotervaart een les zijn voor andere werknemers en werkgevers. Ik wens iedereen van het Ziekenhuis Slotervaart veel wijsheid toe. Ik hoop dat jullie in de toekomst weer met dezelfde passie een bijdrage gaan leveren aan het welzijn van anderen. En ik hoop andere ziekenhuizen dit lot bespaard blijft.

Edwin


';